در میان کوه های سر به فلک کشیده ی پارک ملی ساگارماتا (نامی که محلی ها اورست را بدان خطاب می کنند که ساگارمایش آسمان است و ماتای آن سر) اگر بخواهی کمی راه را کج کنی و پس از بازگشت از دیدار بام جهان رهسپار زیبایی های روستای گوکیو شوی یا قبل از رسیدن به لوکلا و پرواز بازگشت در خطرناکترین فرودگاه جهانش به کاتماندو روزی بیشتر در میان این کوه ها بمانی، پس از چندین ساعت کوله کشی و کوهپیمایی اوایل غروب از پس تپه ای بلند روستایی مه زده را خواهی دید با دودکش هایی روشن و سنگ چین های مزارع کوچک سیب زمینی اش. که کسانی که رفته اند و حس بودن در آنجا به تنشان نشسته است معبد خدایان می نامندش. "پورتسه".

روستایی کم نظیر در دامنه های هیمالیا و پنهان شده در پس زیبایی های آمادابلام رویایی، که تمام مردانش حداقل یک بار پا بر قله ی اورست گذاشته اند و شرپاهای نامدارش ضمانت صعود قله های دشوار!

پورتسه از آن جاهایی ست که قبل مرگ باید دست کم یک بار آن را دید، حداقل برای کسانی که دل در گرو کوه ها و طبیعت دارند.

نپال، بهار 2018