خدایا...
همه وقت و همیشه فقط تو اما اکنون فقط و فقط تو و معجزه ات می تواند بچه ها را نجات دهد.
در این ماه عزیزت نا امیدمان نکن...
فقط سکوت و...
دعا...
پ.ن. عکس دوم از کوه نیوز.
از شادی سرشاریم...
سپاس خداوند را و سپاس همتتان را دلاوران...
پ.ن. به امید سلامتی و بازگشت بی خطر اعضای تیم...
نسلی از کوه نوردان که آرتور در حال پرورش آن با روح سنتی لهستان بود.
تصویر از آرتور
بعد از حادثه ای که برای آرتور هایزر در گاشربروم یک افتاد و منجر به سقوط او در دهلیز ژاپنی ها شد،
امروز صفحه فیس بوک آرتور از طرف خانواده او مرگ او را تایید کرد.
آرتور هایزر کوه نوردی از نسل یرزی کوکوچکا بود که به موفقیت های بزرگی در عرصه صعود های افسانه ای کوه نوردی و به سبک لهستانی ها، بزرگ اما بدون هیاهو، بدست آورده بود.
او متعلق به کوهستانی بود که همانجا نیز جان باخت. او یک دهه گذشته و بعد از غیبت طولانی دوباره به صحنه کوه نوردی بازگشته بود تا به سنت صعودهای زمستانی نو لهستان ادامه دهد و به ظهور نسل جدیدی از روح کوه نوردی لهستان در کوهستان های مرتفع کمک کند. او در پی شروع دوره جدیدی با ترکیبی از سادگی و شجاعت بود.
پ.ن. از وبلاگ آلتای.
پ.ن.۲ غم انگیز است خیلی غم انگیز...
اما چیزی که از سختی این فاجعه می کاهد این موضوع ست که این مردان بزرگ راهشان را خود
انتخاب کرده اند و در راهی که به آن عشق می ورزیدند جان سپرده اند. روحشان شاد...
وندا و کوکوچکا دیگر تنها نیستند!
" اگر می خواهید، صعود کنید اما به خاطر داشته باشید که شجاعت و توانمندی بدون احتیاط و ملاحضه هیچی نیستند، چرا که یک لحظه غفلت ممکنه خوشی تمام زندگیتان رو تباه کنه. هیچ کاری را با عجله انجام ندهید، با دقت به هر گامی که بر می دارید نگاه کنید و از همان آغاز به این فکر کنید که احتمالا پایانش چه خواهد شد."
پ.ن. از وبلاگ خوب آلتای...
تخریب قدیمی ترین باغ گیاه شناسی کشور!!
.... آیا باغ نوشهر به اندازه پارک گزی استانبول نمیارزد؟
نزدیک به یکماه از آغاز بیسابقهترین شورشهای خیابانی در ترکیه میگذرد؛ شورشهایی که نخست با اعتراض محدود چند صد فعال محیط زیست آغاز شد که نسبت به تغییر کاربری پارک گزی استانبول و تبدیل آن به یک مرکز تجاری اعتراض داشتند. اما آن تظاهرات آرام با پژواکی بس خشونتآمیز و تند از سوی پلیس استانبول روبرو شد، به نحوی که اینک دامنهی اعتراضها به 31 شهر ترکیه سرایت کرده و حتی عذرخواهی سیاستمداران ارشد ترکیه و عقب نشینی آشکار آنها هم نتوانست تا از شدت خشم معترضان بکاهد. پیشتر هم نظیر چنین ماجرایی در اشتوتگارت رخ داد و آنجا هم مردم اجازه ندادند تا به بهانه احداث ایستگاه مرکزی مترو، 300 اصله درخت قطع شود و البته در ماجرای جانمایی فرودگاه جدید نانت در فرانسه هم، باز یک تجربه مشابه تکرار شد. منتها این شاید برای نخستین بار بود که در یک کشور اسلامی، شورشها و اعتراضهایی چنین گسترده در مقابله با اقدامهای طبیعتستیزانه دولت رخ میداد.
در کشور عزیز ما، چنین حساسیتی متأسفانه در مواجهه با قطع درختان و تخریب قدیمیترین باغ گیاهشناسی ایران و خاورمیانه در نوشهر دیده نمیشود.حقیقت داستان آن است که ارزشهای بومشناختی و زیگونگی موجود در باغ گیاهشناسی نوشهر، شاید دهها و صدها برابر پارک گزی باشد؛ ما در باغ نوشهر، پایههایی از درختان ممرز، توسکا، بلندمازو و نمدار داریم که دستکم 200 سال از عمرشان میگذرد. علاوه بر این، ما تنها پایه بلوط چوبپنبه در ایران، قدیمیترین پایههای دارتالاب و ژینکو در کشور، 25گونه کاج و حدود 30گونه اکالیپتوس هم در این عرصه 35 هکتاری داریم؛ عرصهای که به دلیل حساسیت بیمانند و ارزش والایش به عنوان یک اثر ملی به شماره 17795 در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور ثبت شده است.
با این وجود، خبر رسیده است که با هماهنگی استانداری و بندرگاه نوشهر و به درخواست نماینده شهر! میخواهند رأس ساعت 10 صبح - 5 تیر 1392 - به بهانه احداث یک جاده کمربندی برای بندرگاه نوشهر، بخشی از این موزه منحصر به فرد طبیعی را در نوشهر نابود کنند! چرا؟ و چرای بزرگتر آن است که چرا اغلب مردم نوشهر که باید خود بیشتر از هر شهروند ایرانی دیگری، پاسدار این امتیاز فاخر شهرشان باشند، در برابر چنین جنایتی سکوت کردهاند؟ اگر مردم نانت، اشتوتگارت و استانبول میتوانند، چرا نوشهریها نتوانند؟
چرا ایرانی ها نتوانند؟؟؟
کاش این اتفاق هیچ وقت نیفتد!
