هنوز

در فکرِ آن کلاغ ام در دره هایِ "یوش" :

 

با قیچی یِ سیاه اش

بر زردی یِ بِرِشته یِ گندم زار

با خِش خِشی مضاعف

از آسمانِ کاغذی یِ مات

                                قوسی بُرید کج ،

و رو به کوهِ نزدیک

با غار غارِ خشکِ گلوی اش

                                    چیزی گفت

که کوه ها

             بی حوصله

                            در زِلِّ آفتاب

تا دیر گاهی آن را

                       با حیرت

در کَلّه هایِ سنگی یِ شان

                                     تکرار می کردند.

 

گاهی سوآل می کنم از خود که

                                          یک کلاغ

با آن حضورِ قاطعِ بی تخفیف

وقتی

       صلاتِ ظهر

با رنگِ سوگ وارِ مُصِرَّش

بر زردی یِ برشته یِ گندم زاری بال می کِشَد

تا از فرازِ چند سپیدار بگذرد ،

با آن خروش و خشم

                           چه دارد بگوید

با کوه هایِ پیر

کاین عابدانِ خسته یِ خواب آلود

در نیم روزِ تابستانی

تا دیر گاهی آن را با هم

تکرار کنند ؟

          (احمد شاملو - شهریورِ 1354)

 

پ.ن. مناره و ستاره از دشت حصارچال. مرداد 93. (بی کلاغ اما!!)

       بی کلاغ یاد این شعر استاد افتادم! چقدر دلم تنگ شده برای منطقه ی بی نظیر علم کوه...