پ.ن. دست گل همه تون درد نکنه. خدا میدونه چقدر خوشحالم. با آرزوی سلامتی همه شما قهرمانان..
پ.ن 2 عکس را از وبلاگ برج سینا برداشتم البته بازم بی اجازه!! ببخشم احسان جان...
پ.ن. تصویر را اتفاقی در یک وبلاگ دیدم. یاد 5 تومانی های دوره ی دبستان هنوز هم چقدر شیرین است..!
پارک ملی دریایی نایبند با مساحت 49815 هکتار(ماخذ : اطلس مناطق حفاظت شده ایران چاپ 1385 ) در دو استان بوشهر ( بخش عسلویه شهرستان کنگان ) و هرمزگان( شهرستان پارسیان بخش کوشکنار ) قرار دارد . مجموعه پارک ملی دریایی زیر نظر اداره کل محیط زیست شهرستان کنگان می باشد.
حدود 27 هزار هکتار این منطقه دریایی و بقیه خشکی است.
بخش شمال غربی پارک دریایی نایبند محدود به روستای " بیدخون "(در زبان محلی بردخون نامیده می شود) و بخش شرقی آن در قسمت خشکی " کوشکنار " و در قسمت خشکی – آبی جنوب بندر " تِبن " است.
در سال 1357 (7/9/57 ) خلیج نایبند همراه با بخشی از دماغه نایبند با با مساحت 19500 هکتار ( ماخذ : مناطق حفاظت شده ایران – هنریک مجنونیان - سازمان حفاظت محیط زیست – چاپ 1379 ) به عنوان منطقه حفاظت شده نایبند در فهرست مناطق حفاظت شده ایران قرار می گیرد . این منطقه همراه با مناطق دیگر از جمله دماغه نایبند و بخشی از آبهای خلیج فارس در سال 1383 به عنوان اولین پارک ملی دریایی ایران ثبت و اعلام می شود.
و اکنون پارک ملی نایبند هم مانند بسیاری دیگر و شاید بتوان گفت مثل تمام محیط زیست این مرزوبوم نیاز به نجات دارد.
تاسیسات سمی منطقه ی عسلویه و ساخت صنایع آلومینیوم در قسمت شرقی آن که در استان هرمزگان قرار دارد کم کم و به تدریج این مکان مهم زیست محیطی را به سمت نابودی می کشاند و اگر مسئولان چاره ای نیندیشند - که بعید می دانیم- دیگر نه جبیری در این منطقه می ماند و نه لاک پشتی و نه پرندگان بی نظیر دریایی اش! البته اگر تا حالا لاک پشتی مانده باشد!!( کمتر از دو سال پیش بسیاری از لاک پشت های این منطقه و درختان بی نظیر حرا به خاطر نشت نفت از بین رفتند بی آنکه حتی کسی مسئولیت نشت نفت را بر عهده بگیرد)!
