پیمایش ارتفاعات زنجان (روستای آب بر) تا گیلان (فومن - قلعه رودخان)

زمان. ۲۱ تا ۲۳ اردیبهشت ۹۱

سرپرست. محمدحسن نجاریان

گروه های شرکت کننده.

                                 گروه مرجان بندرعباس به سرپرستی خانم اکبری

                                 گروه فرامرزان بستک به سرپرستی آقای پشتیبان

                                 گروه طوفان برازجان به سرپرستی آقای رضایی

                                 گروه خلیج فارس کنگان به سرپرستی آقای آشنا

                                 و تعدادی کوهنورد آزاد از تهران، کاشان و کرج

طبق قرار قبلی سه شنبه نوزدهم به همراه بچه های گروه فرامرزان راهی بندرعباس شدیم تا ظهر همان روز به اتفاق خانم اکبری و بچه های همیشه خوب گروهش با قطار رهسپار تهران..

حدود ساعت هشت صبح روز بعد پس از حدود بیست ساعت و گذراندن شبی بسیار خاطره انگیز در کنار دوستانی که مدت ها بود ندیده بودمشان به تهران رسیدیم.

بچه های برازجان در تهران به ما پیوسته و ساعاتی بعد با اتوبوسی که مثل همیشه زحمت هماهنگی آن را چون دیگر کارها خانم اکبری کشیده بود از مسیر منجیل راهی طارم و سپس روستای آب بر شدیم.

آن شب را در قهوه خانه عموقربان روستا گذرانده که اندکی قبل از تاریکی بچه های کنگان و همچنین آقای نجاریان و آقای اسکندری نیز به ما ملحق شدند.

ساعتی به معرفی بچه ها و صحبت های آقای نجاریان گذشت و قرار حرکت ساعت ۶ صبح گذاشته شد.

صبح روز بعد با چهار دستگاه نیسان از طریق جاده ای خاکی و پس از یک ساعت خود را بالاتر از سه راه جمال و انتهای جاده خاکی رساندیم.

پس از صحبت ها و راهنمایی های آقای نجاریان و پیمودن حدود یک ساعت راه به گردنه جمال آباد(دیزاب داسر) رسیدیم. برای رسیدن به کمپ بعدی که برای شب مانی اول در نظر گرفته شده بود حدود ۶ ساعت راهپمایی نیاز است که ابتدا باید به روی خط الراس رفته و از آنجا با شیبی تند و قدری تراورس به گردنه دزدبن رسیده وحدود یک ساعت بعد به محل شب مانی در کنار چشمه بزرگ رسید.

روز دوم نیز از مسیرهایی بکر و زیبا همچون دشت زیبای دایله سر که محل مناسبی برای تاخت و تاز اسبان وحشی است و همچنین یال زرده خانی گذشته و شب دوم را نزدیک یال مته خانی در کنار آبشخوری گذرانده که باران شدید به همراه تگرگ در اوایل شب کلی غافلگیرمان کرد.

روز سوم با عبور از میان جنگل های انبوه سرخس در مسیری بسیار پرشیب و گل آلود پس از حدود ۴ ساعت راهپیمایی به قلعه باشکوه و شگفت انگیز رودخان رسیده که زیبایی و عظمتش خستگی این سه روز را از تنمان بیرون برد.

ساعاتی را کنار قلعه مانده و سپس راهی فومن شدیم و روز بعد هم با گشتی در ماسوله و انزلی و لاهیجان گذشت و سپس تهران برای بازگشت.

حالا بماند که من و یکی دیگر از بچه ها به خاطر دیدار با دیگر دوستانمان در تهران و گیر کردن در ترافیک از قطار جا ماندیم و تلاش هایمان برای رسیدن به قطار حتی تا ایستگاه قم هم به ثمر ننشست و مجبور شدیم با اتوبوس برگردیم بندرعباس و جالب که زودتر از باقی بچه ها!!

به هرحال گذشت و خداوند را سپاس می گویم که این برنامه نیز به خوشی و بدون مشکلی برای کسی سپری شد و برای من نیز پر بود از درس و تجربه..

 

ابتدای مسیر و انتهای جاده ی ماشین رو..

صحبت های آقای سرپرست..

در کنار آقای اسکندری. مربی اسکی از زنجان..

 

 

 

 

 

 

 

محل شب مانی اول..

 

..............

 

 

شب دوم...

 

 چه تجربه جالبی بود پیمایش جنگل..!

 

 

قلعه زیبا و باشکوه رودخان..

آقای احمدی. که وقتی فهمیدیم توو قشم وسایل و پوشاک کوهنوردی میفروشن قرار گذاشتیم که حتما مزاحمشون بشیم!!

 

یک هفته نیستم...

                  زنجان، دومین برنامه در سال ۹۱

خسته نباشی قهرمان..

 

حماسه ی دیگرت را تبریگ می گوییم، به خودت و ایران..

 

 

پ.ن. عکس از وبلاگ امین غفارزاده ی عزیز است.

پ.ن.۲ هیچ گاه کوشش های احسان پرتوی نیا برای صعود به آناپورنا را نیز از یاد نمی بریم.

.........

 

 

نگاهش به کدامین آرزوست..؟!

 

پی نوشت: عکس را از نت برداشتم.

 

هرچه دانست آموخت مرا

          غیر یک نکته که ناگفته نهاد..!

                   قدر استاد نکو دانستن

                         حیف، استاد به من یاد نداد...

 

پی نوشت۱.. شعر از ایرج میرزاست..

پی نوشت۲.. درست است کمی دیر شد اما به هرحال به دور از انصاف بود یادی از اساتید و معلمان نکنیم.

            روزتان و روزهایتان سبز..

کوهپیمایی و پیمایش قسمتی از خط الراس رشته کوه گاه بست..

 

گاه بست رشته کوهی است بلند و تقریبا یک دست در شمال شهرستان بستک استان هرمزگان که مرز استان هرمزگان و فارس می باشد که از انتهای شهرستان بستک از قله ای معروف به نمکی شروع و به روستای عماده ده از توابع شهرستان لار استان فارس ختم می شود و بلندترین نقطه ی آن به ارتفاع ۲۱۶۵ متر مشرف به روستای عماده ده است.

واژه ی گاه در نام این کوه در گویش لارستانی همانند زبان پهلوی به معنی قطب شمال است.

بالاخره از ۱۶ ماه خدمت مقدس!! نیمه های فروردین امسال خدمت سربازی ام تمام شد.

اولین برنامه بعد از خدمت را بچه های بندرکنگ ردیف کردند و قرار شد در بستک به ما بپیوندند البته بهتر است بگویم ما به ایشان!! 

قرار شد علاوه بر ما و بچه های کنگ گروه کوهنوردی کیان شهرستان بندرعباس و گروه فرامرزان شهرستان بستک نیز در این برنامه باشند.

مدت انجام برنامه از بعدازظهر چهارشنبه ششم اردیبهشت تا بعداز ظهر جمعه هشتم بود.

ساعت ۱۸ چهارشنبه از روستای مغدان شهرستان بستک و از مسیر مرک شروع و پس از ۶ ساعت کوهپیمایی شب را در محلی به نام زنونگاه گذراندیم.

صبح روز پنچشنبه به سمت شرق این رشته کوه حرکت و محل شب مانی شب دوم آب انبار معروف به سرهنگ بود.

آخرین روز برنامه نیز به کوه گردی گذشت و غروب جمعه هشتم از مسیری پرشیب به نام کناری به روستای مغدان بازگشتیم..

 

وسیله ای که ما را از بستک به روستای مغدان رساند. آقای عابدینی که یکی از بهترین راهنمایان منطقه ی

 گاه بست به شمار می رود و در این برنامه نیز در خدمتش بودیم زحمت رساندمان را هم کشید.

 

ابتدای مسیر..

 

دو تن از پیشکسوتان گروه کوهنوردی کیان بندرعباس..

 

خیلی وقت بود توو چادرم نخوابیده بودم. خیلی چسبید خی لی!!

 

آب انبار محل شب مانی اول. به همراه تعدادی از بچه های بندرکنگ و گروه فرامرزان..

 

 

 پناهگاه مرحوم سیامک محمدی..

آب انبار معروف به سرهنگ در محل شب مانی دوم. با تی دی اسی که همراه داشتیم مشخص شد سختی آب این آب انبار نصف آب معدنی هایی ست که گاها مصرف می کنیم!

 

در گوشه ای از کوه پهناور گاه بست پناهگاهی کوچک و طبیعی قرار دارد که محلی ها آن را اشکفت آهویی* می نامند. طول این پناهگاه ۸۹۰ سانتی متر، حداکثر ارتفاع ۲۲۵ سانتی متر و حداکثر عمق آن ۲۷۵ سانتی متر می باشد.

در گوشه ای از سقف این پناهگاه نقاش هایی به رنگ قرمز مشاهده می شود که نشان دهنده ی شکارهشت حیوان توسط هشت شکارچی است.بنا به نظر پژوهشگرانی که این نقاشی ها را بررسی کرده اند ترسیم بدن این شکارچیان بسیار شبیه نقاشی های زیمبا در زیمباوه و کووادل سیویل در اسپانیاست. پژوهشگران بر این باورند که از فرم دست نقاشی شده بر سقف غار می توان استنباط کرد که نقاش احتمالا یک زن بوده است.

قدمت این نقاشی ها را هزاره ی سوم قبل از میلاد تخمین می زنند.

 

بازگشت..

 

*اشکفت یا اشکت در زبان محلی همان غار یا پناهگاه است.

پی نوشت: قبول دارم که گزارش کامل و جامعی از این برنامه ارائه نشده. این را بر من ببخشید..!

شاید عشق...(برگرفته از وبلاگ زرتشت)

 

 

در میان منقارهای تنهایی ؛

.

.

.

عشق

مجال یک ماهی بود

.

.

.

چقدر فرصت کوتاهی بود..!                                                          

 

تایید رای صعود قلم

رای کیانو : آبشار خرپاپ

به یاد سهراب..

 

سهراب !
قایقت جا دارد؟
من از این همهمه ی داغ زمین بیزارم .

از وبلاگ همیشه سبز احسان..

پ. ن. قایق سهراب هم اگر جا نداشته باشد کوله بارهایمان را می بندیم و پیاده رهسپار می شویم!

        ما که عادت کرده ایم مگه نه؟!!